بيست و هفت سال پيش در روز 19ديماه 1361، مسعود رجوي، مسئول شوراي ملي مقاومت ايران، با نايب نخست وزير عراق
طارق عزيز ـ در اقامتگاهش در شهر «اُوِر», در حومه پاريس, ديدارکرد و با وي بيانيه مشترکي را امضانمود. مضمون اصلي اين ديدار، راهگشايي براي شکستن طلسم جنگ طلبي خميني و تدارك دستيابي به صلح در جنگ ايران و عراق بود. بعد از فتح خرمشهر در سوم خرداد61 و عقب نشيني نيروهاي عراقي به پشت مرزهاي بين المللي, هرگونه تلاش براي ادامه جنگ, و جلوگيري از صلحي كه كاملاً در دسترس بود, عملي عميقاً ضدملي و ضدمردمي به شمارمي آمد.
هفت ماه و نيم پيش از اين ديدار, در روز سوم خرداد61, نيروهاي نظامي رژيم خميني خرمشهر را, كه در دست نيروهاي مهاجم عراقي بود, از آنها بازپس گرفتند و نيروهاي عراقي به پشت مرزهاي شناخته شده بين المللي عقب نشستند و از خاك ايران بيرون رفتند.
از فرداي فتح خرمشهر شوراي ملي مقاومت ايران تلاش گسترده يي را براي فراهم كردن زمينه صلح پايدار بين دو كشور ايران و عراق آغازكرد كه تا پايان اين جنگ ويرانگر ادامه داشت. اين تلاشها در شرايطي صورت ميگرفت كه طرف عراقي براي برقراري صلحي عادلانه, از طريق مذاكرات مستقيم, كاملاً, انعطاف نشان مي داد و مراجع بين المللي نيز براي پايان دادن به اين جنگ در تلاش بودند.
پس از خروج نيروهاي عراقي از ايران, شوراي امنيّت سازمان ملل متّحد براي پايان دادن بهجنگ, بلافاصله, وارد صحنه شد و با صدور قطعنامهيي كه هر 15عضو شورا در آن اتّفاق نظر داشتند, از دو طرف درگير خواست كه بهجنگ پايان دهند. عراق قطعنامه را پذيرفت, ولي رژيم خميني آن را ردكرد.
رجايي خراساني, نماينده رژيم در سازمان ملل, اعلام كرد: «دولت ايران هيچ گونه تعهّد و مسئوليّتي درقبال اين قطعنامه ندارد» (روزنامه اطلاعات, 26تيرماه61) و «با هرگونه مداخله شوراي امنيّت در زمينه جنگ مخالف است» (اطلاعات, 19تيرماه61).
ادامه دارد...